جمعه، ۱۱ اردیبهشت ۱۴۰۵
استفاده از پیپ به هزاران سال قبل در میان اقوام بومی آمریکای شمالی و جنوبی برمیگرده. این پیپها اغلب کاربردی مذهبی و آیینی داشتن، نه صرفاً تفریحی.
معروفترین نمونه: Peace Pipe
در مراسم صلح، اتحاد و ارتباط معنوی استفاده میشد
معمولاً از سنگ یا چوب ساخته میشد
بعد از سفرهای Christopher Columbus در اواخر قرن ۱۵، اروپاییها با تنباکو و پیپ آشنا شدن.
یکی از افراد مهم در گسترش تنباکو:
Sir Walter Raleigh
باعث محبوب شدن مصرف تنباکو در دربار انگلستان شد
در این دوره، پیپها معمولاً از خاک رس (clay pipes) ساخته میشدن.
در قرنهای ۱۸ و ۱۹، ساخت پیپ پیشرفت زیادی کرد:
بهترین و رایجترین متریال پیپ از ریشهی درخت Erica arborea
مقاوم در برابر حرارت و بسیار بادوام
هنوز هم استاندارد طلایی پیپسازیه
نوعی مادهی معدنی سبک و متخلخل
بیشتر در Turkey استخراج میشه
با استفاده تغییر رنگ میده و ارزش هنری پیدا میکنه
در قرن ۱۹ و اوایل ۲۰، پیپ تبدیل شد به نمادی از:
تفکر و روشنفکری
آرامش و تأمل
چند شخصیت تأثیرگذار که پیپ بخشی از هویتشون بود:
Sherlock Holmes
پیپ به عنوان نماد تفکر عمیق
Albert Einstein
پیپ رو نماد تمرکز و آرامش میدونست
J.R.R. Tolkien
علاقهمند به پیپ؛ حتی در آثارش مثل هابیتها دیده میشه
Mark Twain
از طرفداران پرشور تنباکو و پیپ
با افزایش آگاهی دربارهی خطرات سلامتی مصرف تنباکو در قرن ۲۰:
محبوبیت پیپ کمتر شد
اما هنوز به عنوان یک هواخواهی (hobby) یا سنت فرهنگی باقی مونده
پیپ از یک ابزار آیینی در فرهنگهای بومی شروع شد، در اروپا به یک عادت اجتماعی تبدیل شد، و در نهایت به یک نماد فرهنگی و شخصی بدل شد. نقش افراد مشهور و پیشرفت در مواد سازنده هم در شکلگیری هویت امروزی آن تأثیر زیادی داشت